Priče o Čačku i Čačanima – Čačanska crkva kroz vekove – drugi deo
Stvaranje kraljevine 1217.-te godine, pratilo je stvaranje samostalne srpske arhiepiskopije 1219.-te. U tom periodu nailazimo na drugi pomen gradačke crkve i to u Žičkoj povelji koja je ispisana na južnom zidu manastira zadužbine Stefana Prvovenčanog kao kraljevskog hrama šiji iguman je bio u rangu hilandarskih igumana, zatim igumana Studenice i Đurđevih stupova.
U drugoj žičkoj povelji stoji upravo ovako zapisano:“ A četiri su manastira kraljevska, sveta Bogorodica Studenička, Sveti Đurđe u Rasu, Hilandar svetogorski manastir i četvrti Sveta Bogorodica Gradačka. Nad ova četiri manastira episkopi nemaju nikakve vlasti a što se tiče postavljanja popova u ovim oblastima sve to prenosim na arhiepiskopa.“ To znači da u drugoj žičkoj povelji iznimno stoji da je Bogorodica Gradačka izuzeta od vlasti episkopa i da je jasno naglašeno da su to kraljevski manastiri.
Srpski živalj tokom sedam vekova prenosio je uverenje da je crkva Stracimirova. Presudni naučni dokaz dolazi 1875. kada su pronađena tri bronzana zvona od kojih najveće nosi zapis da je zvono priložio mitropolit gradački Nikifor, presvetoj čudotvorki gardačakoj u vreme Đurađa Brankovića 1454.-te. Ovo je ujedno i dokaz da je Čačak tada ujedno bio i sedište gradačke mitropolije.
Iako u duhovnom i kulturnom napretku Srbija se nije mogla održati pred naletom Turaka. Već u proleće 1455. većina čačanske regije potpala je pod najezdom vojske Mehmeda Drugog Osvajača. Negde u to doba u Čačak dolaze Osmanlije, tada dolazi do izmeštanja duhovnog središta iz čačanske crkve u ovčarsko-kablarsku klisuru. Ondašnji manastiri postaju centri prepisivačke aktivnosti i slikarsko umetničkje delatnosti. Tokom naredna tri veka crkva je tri puta preinačena u džamiju.
